Motorik Özelliklerin Geliştirilmesi

Motorik Özelliklerin Geliştirilmesi

    Motorik özellikler sportif hareketlerin denge, koordinasyon, sürat, sıçrama, kuvvet, dayanıklılık ve beceriden oluşan niceliksel özelliklerdir. Bu özelliklerin gelişim hızlarının en yüksek olduğu yaşlarda branşlaşma yaşı öncesi çalıştırılması son derece önemlidir. Bu sayede küçük sporcularının büyüdüklerinde süratli, kuvvetli, dayanıklı ve becerikli sporcular olması sağlanmış olacaktır. Motorik özellikler ayrı ayrı olduğu gibi bu özellikler kendi içinde de safhalara ayrılmaktadır. Bütün performans sporlarında hayati öneme sahip olan sürat, ivmelenme ve maxsimal sürat konularını kısaca anlatalım.

Süratin Safhaları

• Çıkış pozisyonu (duruş şekli, hazırlık)

• Reaksiyon (uyarılma)

• İvmelenme (hız alma)

• Koşu ( max. sürat )

• Bitiş

İvmelenme 

   Koşulan mesafe ne olursa olsun bu beş safha yapılmaktadır. Sporcu hangi safhada ise o safhaya uygun hareket etmelidir. Bir safhadan bir safhaya geçiş zamanını iyi bilmeli ve kapasitesine göre reaksiyon vermeli.

    Süratin üçüncü safhası olan ivmelenme safhasına   şöyle bir bakalım: Sporcunun mesafe bazında hızlı ivmelenmesi maksimal hıza ulaşma zamanını düşürecektir. Yani sporcu en kısa sürede hızlanacaktır. En iyi sporcuların ivmelenme mesafesi 20–25 metredir. Sporcu bu safhada maksimal süratin %90–95 ine ulaştığı savunulmaktadır.(Jdanov)      

Örneğin, futbol sporunda ortalama sprintler 25 metrenin altındadır. Günümüz futbolunda yeni sistemler gereği boş alan bulmak zordur. Yani ivmelenmesi iyi olan futbolcu topu alır. Organizmada potansiyel olarak bulunan süratin en mükemmeline ancak motorik özellikleri safhalara ayırarak çalışılarak ulaşılabilir.

Maxsimal Sürat

    Takımlar teknik taktik gereği futbolda topsuz alanları lehine kullanacakları sistemler geliştirmektedir. Bu da futbolda sprintlerin 30–35 metreye kadar uzadığını gösterir. İşte bu sebeple bize göre futbolda çalışılması gereken, olmasa olmaz bir özellik ortaya çıkmıştır. Bunun adı maksimal koşu hızıdır. Peki, bu güne kadar futbol antrenmanlarında çalışıldığını görmediğimiz bu özellik neden mi bizce bu kadar önemli.

    Örneğin, bir futbol maçında eğer savunmanın arkasına atılacak uzun top veya savunma oyuncularının atacağı diyagonal pas 20–25 metrenin üzerindeyse bu mesafe ivmelenmeden çıkar. Devreye maksimal sürat faktörü girer. Yani X oyuncunun çeviklik- çabukluğu ivmelenmesi, reaksiyon zamanı, kademeye girişi ne kadar iyi olursa olsun Y oyuncuyu yakalama şansı yoktur. X oyuncu doğuştan genlerinde var olan bu özelliğini açığa çıkarma yaşı geçtiğinden dolayı Y oyuncuyla arasındaki bu farkı hiçbir zaman kapatamaz.

Sürat Gelişimini Farklı Bir Açıdan İnceleyelim

    Örneğin bir atlet surat özelliği değerlendirilirken koşulan mesafe (örnek 100m) total zaman olarak alınıyor. Bu büyük hata. Neden mi? Çünkü bu bakış açıyla sporcunun sadece süratli ya da süratsiz olduğunu anlaya biliriz. Ama neden iyi yada neden kötü koştuğunu tam olarak anlayamayız. Toplam süresi iyi olmayabilir ama koşulan mesafede kötü olan sporcunun ulaştığı hız iyi olanınkinden hızlı olabilir. Yani şunu demek istiyoruz. Bu tip çalışmalarla 11,90 olan sporcunun 100m sini 11,40 e indirmek mümkün. Ama daha önce yazdığımız gibi özelliği safhalara ayırırsak ve her 25 metre geçiş zamanlarını ayrı ayrı ölçersek hangi safhasının kötü olduğunu buluruz. Total tekrar metodu yerine safhalama metodu uygulanmalıdır. Buda daha iyi bir gelişim doğurur.

Süratin Safhaları

 1) safhadan 0.08 sn çıkış pozisyonu

 2) safhadan 0.06 sn reaksiyon

 3) safhadan 0.32 sn ivmelenme

 4) safhadan 0.51 sn koşu

 5) safhadan 0,10 sn varış

 Bu şekilde geliştirirsek 11.90 olan bir atletin 100m sini 10.83 e indirmiş oluruz.

     Küçük sporculara sürati geliştirmeye yönelik çalışmalar yapılmaktadır. Fakat yukarıda söylediğimiz şekilde safhalama metodunu uygulanmamaktadır. Bu sebepten ötürü sporcuların çoğunda surat motoriklerinde fazla bir gelişim olmuyor. Mesafeyi safhalara ayırarak analiz yapmak için,belli bir bilgi birikimi ve materyallere ihtiyaç vardır. Türkiye'de malesef safhalama metodunu bilen antrenör sayısı oldukça azdır.
                                                                   
                                                                     Çocuk Gelişimi ve Psikomotor Gelişim Uzmanı        
                                                                                                    İsa ÖZBİLİR

Kaynak: 2005 Coşan Fehim. Olimpiyatlar için sporcu kaynağı projesi
               2010 Özbilir isa Yetenek seçimi projesi

Genç Sporculara Aşırı ve Gereksiz Yüklenme

Genç Sporculara Aşırı ve Gereksiz Yüklenme

    Genç sporcuların fizik performansı geliştirme üzerine odaklanmaya gerek duymadığı kanıtlanmıştır. Genç oyuncular, düzenli driller ve oyunlarla yeterli fizik antrenmanı yaparlar. Danimarka’daki bir çalışmada, 15 yaşın altındaki oyunculardan, dayanıklılık antrenmanı yaptırılmayan futbol kulüplerindeki 132 genç oyuncuya özel bir futbol dayanıklılık testi uygulandı. Bu sonuçlar Danimarka liginde oynayan 82 yetişkin oyuncunun sonuçları ile karşılaştırıldı.15 yaşından küçük oyuncular, özel dayanıklılık antrenmanı yapmamalarına rağmen, yaş ile performansta bir artış vardır.

     18 yaşındaki oyuncuların sonuçları, yetişkin lig oyuncuları kadar yüksektir. Bir oyuncunun, genç yaşlarda dayanıklılık antrenmanı yapmaksızın, yetişkin oyuncular gibi üst düzey bir seviyeye ulaşabileceği görülmektedir. Dayanıklılık antrenmanı yapmayıp, zamandan tasarruf eden bu yaş grubunda, teknik becerileri ve motorik özellikleri geliştiren antrenmanlara zaman ayrılmalıdır. Çünkü oyuncular yetişkin olduklarında, bu çeşit antrenmanları fazlasıyla yapmaktadır.

                                      Bütün Spor Branşları İçin Geçerli

    Altyapı oyuncularına gereğinden fazla ve yanlış yüklenme sonucunda birçok önlenemez olumsuzlukla karşılaşılıyor. Bu sebeple; pubis, repatetif stres (aşırı yüklenme sendromu), romatizmal hastalıklar, diz ve ayak bileği sakatlıkları, kas imbalanzı sağlayamama (ortak kasların çekiş yönündeki dengesizlik), tendirit(alışkanlık dışı hareket) gibi yaralanma ve sakatlıklar olmaktadır. Oyunculara altyapılarda kas, bağ, tendon, ligament esnekliklerini ve eklem hareket genişliğini yeteri kadar geliştirilmeden yükleniliyor. Bu aşırı yüklemeler genelde tek tip ve dengesiz yapılmaktadır. Oyuncular aynı antrenmanları senelerce yapmaktalar.

    Antrenörler bu antrenmanları yaptırırken vücudu önarka (anterior-posteriör), alt-üst(horizantal), sağ-sol (frontal) diye planlara ayırmadan ve agonist-antagonist ayrımı yapmadan yükleniyor. Bu antrenmanlara maruz kalan oyuncularda pubis gibi kalıcı sakatlıklar, uzun süreli yaralanmalar, sürantrene olarak formdan düşme veya futbolu bırakma gibi birçok olumsuzlukla karşılaşılıyor. Bu tip sakatlık ve yaralanmalar ülkemiz oyuncularında fazlasıyla görülmektedir. Ayrıca futbolcuların antrenmanda hiçbir müdahale yokken sakatlanma ve yaralanma olayları ülkemizde Avrupa’ya oranla çok daha fazla.

    Avrupa liglerinde mücadele eden takımlar oyuncularına bizlere göre çok farklı, bilinmeyen metotlarla antrenman yaptırmamakta. Sadece hangi yaş gurubuna ne yapılması, ne kadar yapılması, hangi antrenmanı hangi antrenmandan önce veya sonra yapılması ve ne zamana kadar yapılması gerektiğini biliyorlar. Avrupa’da bize göre daha zorlu ve mücadeleci ligler var. Bu liglerde oynayan oyuncular 12 km gibi ciddi mesafe kat ediyorlar. Bu oyuncuların her yönden en üst düzeyde olması ve formunu da mümkün oldukça koruması gerekmektedir. Bu zorlu şartlarda antrenman yapan Avrupalı oyuncularda bu tip olumsuzluklar ülkemizdeki kadar görülmemekte.

                                                                         Çocuk Gelişimi ve Psikomotor Gelişim Uzmanı      
                                                                                                           İsa ÖZBİLİR

Kaynak:Bangsbo Jens ( 1994 ) Futbolda Fizik Kondisyon Antrenmanı  
Yayınevi: HO+Storm,Bagsvaerd _ Danimarka 
2010 Özbilir isa Yetenek seçimi projesi
                       

Bir Futbolcu Ne Zaman Neyi Yemeli

Bir Futbolcu Ne Zaman Neyi Yemeli

    Futbolda performansa olumlu etki yapanların en önemlilerinin başında kuşkusuz sporcu beslenmesi geliyor. Peki, sporcular olarak beslenme hakkında ne kadar bilgimiz var. Neyi, ne zaman, neyle beraber, neyden önce ve neyden sonra yemeliyiz. Bir futbol maçında karbonhidrat enerji üretimi için kullanılır.

    Müsabakanın devre arasında ve sonrasında kas glikojeni düzeyindeki düşüklük, büyük miktarda karbonhidratın kullanıldığını gösterir. Yapılan bir test sonucunda oyunculardan 4’ünde kas glikojen depoları, birinci devreden sonra hemen hemen boşaldı. Video film analizinden bu 4 oyuncunun ikinci devrede, diğer oyunculardan oldukça az mesafe kat ettikleri bulundu.

    Bu suretle onların fizik performans düzeylerini düşük kas glikojeniyle azaldığı belirlendi. Eğer oyuncuların kas glikojen depoları maçtan önce arttırılmış olsaydı, ikinci devrede daha iyi performans sergileyecekleri kabul edilir. Kaslarda glikojen depolanmasının en yüksek potansiyeli, egzersizden hemen sonradır. Bu nedenle, müsabakadan veya bir antrenmandan sonra ilk 30 dk en geç 40 dk içinde hem katı hem de sıvı şekilde karbonhidrat tüketilmesi önerilir. Bu, özellikle günde çift idman yapan oyuncular için çok çok önemlidir. Karbonhidratlar, basit ve kompleks olarak iki gruba ayrılır. Basit bir örnek:

 Basit                                                                         Kompleks

: Düşük yağlı şekerlemeler                                        Patates
: Ttatlılar /Şeker                                                         Sebzeler
: Kekler                                                                      Hububat (yulaf)
: Kesme şeker                                                            Ekmek
: Reçel ( marmelât )                                                   Makarna / Pilav
: Hafif içecekler

    Her iki çeşit karbonhidrat, kas glikojen depolarının tekrar yerine getirilmesi için kullanılabilir. Egzersizi izleyen ilk birkaç saatte, basit karbonhidratların tüketimi; kompleks karbonhidratların alımından daha çabuk glikojenin depo edilmesine neden olur. Ancak 24 saatten sonra basit ve kompleks karbonhidratlar arasında bir fark yoktur. Kompleks karbonhidrat kaynakları, daha yüksek bir besleyici değere sahiptir. Çünkü vitamin, mineral ve lif ihtiva ederler. Bu yüzden tercih edilmelidirler.

    Altyapılardaki geleceğimiz olan sporculara daha küçük yaşlarda beslenme alışkanlığını kazandırılmalıdır. Günlük, haftalık, antrenman öncesi, sonrası, müsabaka öncesi, sonrası;yapılan aktivite esnasında (kuvvet, sürat, dayanıklılık) kullanılan enerji sistemleri belirlenmelidir. Ve sporcunun o aktivite sırasında hangi enerji depoları azaldıysa ilk 30 dk içinde o besinleri alması elzemdir.

                                                               Çocuk Gelişimi ve Psikomotor Gelişim Uzmanı      
   
                                                                                                          İsa ÖZBİLİR

Kaynak:Bangsbo Jens ( 1994 ) Futbolda Fizik Kondisyon Antrenmanı  
Yayınevi: HO+Storm,Bagsvaerd _ Danimarka 
2010 Özbilir isa Yetenek seçimi projesi
                                                                                                                       

Aktif Ve Pasif Dinlenme İle Laktat İlişkisi

Aktif Ve Pasif Dinlenme İle Laktat İlişkisi

    Bir maç veya yoğun antrenman bölümünde laktat aktif olan, kaslarda birikir. Hafif normale dönme egzersizi, laktatın daha çabuk uzaklaştırılmasına yardımcı olacaktır. Düşük yoğunluktaki koşuda kan laktatının, dinlenik durumdan en az üç kat daha çacuk azalacağı sabittir. Laktatın daha çabuk uzaklaşması için, bir antrenmanın veya müsabakanın ardından en azından 10 dk jogging yada dar alanda pasif küçük oyun gibi düşük aktiviteler yapılmalıdır. Bu aktivitelerin ardından ise germe egzersizleri muhakkak yapılmalıdır.

    Ülkemizde dahil olmak üzere bir çok futbol liginde, müsabaka sonrası toparlanma egzersizi yapılmamaktadır. Toparlanma için müsabaka ertesi gün beklenir. Hatta bir gün ara verip, iki gün sonra toparlanma antrenmanı planlayan bir çok antrenör var. Müsabakanın sonunda tesisden ayrılmadan takımına toparlanma egzersizi yaptılan antrenörlerin sayısı az değil. Bu antrenörlerin % 90'ı akademisyen futbol adamlarından oluşuyor.

    Futbol branşında toparlanmayla ilintili, yıllardan beri gördüğüm en büyük hatalardan bir tanesi ise oyuncu değişiklikleridir. Dünyanın heryerinde ne sporu yaparsanız yapın antrenman metodolijisinde değişmeyen tek kural vardır. O kural ısınma (ön hazırlık) - antrenman ( ana bölüm) ve soğumadır. Bir futbolcu oyuna başlarken ısınıyor, oyununu oynuyor ama soğumasını yapmıyor. Örnek vermek gerekirse şöyle:
    Müsabakanın 70. Dakikasından çıkan bir oyuncu yedek kulübesine gidiyor ve müsabakanın sonlanmasını orada bekliyor. Futbolcu oyundan çıkarken; yüksek nabız , kas tonularında gerilme ve kasılma, kılcal damar patlamaları, yüksek laktik asit oranı başta olmak üzere birçok anatomik ve fizyolojik değişiklikler içindedir. Organizma sayısız yüklenmeye maruz kalmıştır. Futbolcu toparlanma egzersizi yapmak için müsabaka sonunu dahi beklememelidir. Isınma yerlerine gidilip nabzın dinlenik seviyelere yaklaşması, kasılan kasların esnetme veya strechıng hareketleri ile normal haline yaklaşması, joggıng koşusu yaparak laktik asidin kısmen de olsa bir kısmının organizmadan uzaklaştırılması başta olmak üzere; toparlanmayla ilgili metotların kesinlikle uygulanması gerekmektedir.  

    Toparlanma antrenmanı yapmak için ertesi gün beklenmemelidir. Çünkü, kasların müsabaka anında kasılmanın getirmiş olduğu reaksiyonlarla kısaldığı gözlenmiştir. Müsabakayı veya antrenmanı bu tip aktivitelerle bitirmezsek kas boyu kısa kalır. Hem laktik asit birikmesi hem de kas boyunun normal boyuna getirilmemesinden dolayı, organizmada olması gerekenden daha fazla yorgunluk olur. Böylelikle bir sonraki antrenmanın kalitesi düşebilir.

    Futbolculara her antrenman ve müsabaka sonlarında toparlanma olarak, germe veya streching egzersizi yapılmalıdır. Çünkü, kısıtlı hareket genişliliği sonraki brim antrenmanın performansına olumsuz etki içinde olacaktır. Aşırı ve ani zorlanmalarda kas kopmalarına yol açabilir. Bacaklardaki belirli kasların uzunluğunun, devem eden bir futbol maçında oldukça kısaldığı gözlenmiştir ve normal uzunluğun tekrar yerine gelmesi 2 günden daha fazla zaman alabilir. Maç oynayarak, düzenli streching ve açma germe yapmaksısın sık antrenman yapmak, kasların sürekli olarak kasılmasına neden olur. Futbolda çok kullanılan temel kas grupları, antrenman veya müsabakadan sonra eski haline getirilmelidir.

                                           Çocuk Gelişim ve Psikomotor Gelişim Uzmanı İsa ÖZBİLİR

Kaynak: Yetenek seçimi projesi
Yıl: 2010                                                                                                 

Futbolda Fiziksel ve Taktiksel Açıdan Mevkilere Yönlendirme

Futbolda Fiziksel ve Taktiksel Açıdan Mevkilere Yönlendirme 

    Futbolda mevkilere yönlendirme yaparken oyuncunun motorik ve fiziki yeterliliklerinin yanında, yönlendirilen mevkiye göre özgüven, sportif zekâ, soğukkanlılık gibi parametreleri de göz önünde bulundurmak gerekir. Sinirli, telaşlı veya bireysel (bencil) oynamayı seven bir oyuncuyu mevkiye yönlendirirken bu özellikleri gözönüne alınmalıdır.
 
    Futbolcu, fiziki ve fizyolojik yeterliliğinin yanında, oynayacağı mevkinin sorumluluğuna sahip, mental olarak bu mevkide görev almaya hazır olmalıdır. Bu nedenle uzmanlar tarafından, futbolcunun özelliklerine göre hangi mevkilere yönlendirileceği belirlenmiştir. Uzmanların yapmış olduğu oyuncu kriterleri, her mevki için mevcuttur. Uluslararası geçerliliği olan bu kriterlere, kanımca olması gereken özellikleri de ekledim. Ön libero ve hücum oyuncularında olması gereken özellikler nelermiş bakalım. Sonra da  takımımızdaki bu iki mevkide oynayan oyunculara bakalım. Bu özelliklerden kaçına sahip yada kaçından mahrum.  

İyi Bir Ön Libero

: Üst düzeyde savunma
: Oyun kuruculuğu
: İyi oyun tekniği
: Üst düzeyde taktik bilgi
: Zeka
: Yüksek sorumluluk duygusu
: İyi bir oyun alanı görüşü
: Takım liderliği
: Strese karşı dayanıklılık
: Özgüven gibi özelliklere sahip olmalıdır.

    Hücum oyuncularının çok çabuk olarak oyun pozisyonlarındaki değişiklilerle uyum göstermeleri gerekmektedir. Bunu yapabilmek için oyunun gerektirdiği teknik, taktik ve kondisyonel özelliklere sahip olmalıdırlar. Bu mevkide oynayan oyuncuların hücum davranış şekilleri geliştirilmelidir. Hücum sırasında düşünmek için fazla zaman yoktur, anlık kararlar vermek gerekir. Çünkü hücum oyuncuları kendilerine atılan pasları ve yapılan ortaları golle sonuçlandırabilecek becerilere sahip olmalıdırlar (hedefe yönelik vuruşlar yapabilme, algılama, reaksiyon gösterme, karar verme, çabukluk vepatlayıcı kuvvet özellikleri gibi).

İyi Bir hücum Oyuncusu

: Israrlı, sabırlı ve inatçı
: Baskı altında topa sahip olabilme
: İkili mücadelelerde üstünlük sağlayabilme
: Süratlilik
: Dar alanda çabuk hareket edebilme
: Her iki ayağını da iyi kullanabilme
: Top sürme ve çalım atabilme
: Kafa toplarında etkili olabilme
: Algılama, zamanlama ve hızlı karar verebilme
: Savunmayı aldatabilme
: Yer değiştirebilme
: Baskılı savunma yapabilme
: Yaratıcılık yeteneğini kullanabilme
: Devamlı atak yapma ve yıpratıcı olabilme
: Diğer oyuncularla iletişim kurabilme
: Pozisyonları sezebilme
: Art arda koşular yapabilme
: Hücumda oyun kurabilme
: İyi bir oyun tekniği
: Geniş bir beceri dağarcığına sahip olma
: Farklı pozisyon ve açılardan şut atabilme
: Yüksek çıkış sürati gibi özelliklere sahip olması gerekmektedir.

                                      Çocuk Gelişim ve Psikomotor Gelişim Uzmanı İsa ÖZBİLİR

Kaynak: Küçük Veysel Futbolda Yetenek Seçimi
Yayınevi:TFF -FGM Futbol Eğitim Yayınları Mayıs 2009 İstanbul                                                          2010 Özbilir isa Yetenek seçimi projesi
                                                          

MaxO2 Neden Mi Önemli?

MaxO2 Neden Mi Önemli?
 
    Her spor branşı için MaxO2 nin önemi büyüktür. Özellikle aerobik olan spor branşları için hayati önem arz eder. Kişinin fizyolojik ( eritrosit - hemoglobin ) ve anatomik yapısı ( boy - kilo - BMI ) bu parametreyi direk etkiler. Bir çok ergojenik yardım ( subliment - irtifa ) ise MaxO2 yi en direk etkiler.
     
    Futbol aerobik bir spor branşıdır. Uzun süreli oksijen kullanılarak yapılır. Fakat bir futbolcunun organizmasındaki fizyolojik etkileşimler detaylı incelendiğinde anaerobik bir yanı olduğunu da net bir şekilde görürüz. Örneğin MaxO2 nin futbol branşı açısından ne kadar elzem olduğun açıklayayım.    
    Üst düzey bir futbolcunun maksimum oksijen miktarı 57 – 69 ml/dk/kg dır. Sistemli ve bilinçli
antrenmanlarla bu 76 ml/dk/kg ye kadar çıkartılabiliyor. Fizik olarak zayıf olan oyuncular bu
özellikleri sayesinde rakibe oranla daha dayanıklı olur. Müsabaka ilerledikçe bu özelliklerini kullanır ve takımı için büyük avantaj sağlamış olur. Antrenörler ise takımda bu tip oyuncular yaratmalı ve bu oyunculara yönelik sistem geliştirilmeli. Günümüzde özellikle üst düzey karşılaşmalarda, tempolu geçen müsabakalarda takımların toplam kat ettikleri mesafe 98 -105 km arasındadır. Bu nedenle bu tip oyuncular bu müsabakalarda takımları için büyük önem taşır.

                                                                           
                                             Çocuk Gelişim ve Psikomotor Gelişim Uzmanı İsa ÖZBİLİR

Kaynak: Yetenek seçimi projesi
Yıl: 2010

TÜRKIYE'DE SPORUNUN GELİŞMESİ

TÜRKIYE'DE SPORUNUN GELİŞMESİ                                                                                 
     Türk sporu uluslararası başarı açısından sıkıntılı dönemler geçiriyor. Uluslararası arenada saman alevi misali de olsa çıkış yapıyoruz derken ; sonrasında yine başa dönüyoruz. Türk sporunda irtifa kaybı veya dibe vurma söz konusu olamaz. Çünkü yükselişe geçemediğimiz için düşüş mümkün değil. Başarılı olduğumuz yıllarda, başarısız olduğumuz yıllara göre bir çaba içinde olmadık. Başarılarımız ya yakalanan  bir hava, ya bireysel çabalar yada şans yardımıyla gelen tesadüfi başarılardı. Ne mütemadiyen yükselen bir grafik, ne de standart bir çizgi yakalayabildik.

    Kendimizle yüzleşme zamanımız geldi de  geçiyor. Türk Sporunun bu aşamadan daha da geriye gideceğini düşünemiyorum. Sporda başarı kimilerine göre soyut kimilerine göre ise göreceli bir kavram olarak gelebilir. Bu yorumları yapan insanlar ya halkı cahil yerine koyuyor ya da akıl tutulması yaşıyorlar.

    Sporda başarı  % 100 somuttur. Çünkü sporsal başarı 1.lik kupası, 2.lik madalyası  gibi fiziken hacim kaplayan bir ögedir. Yani başarının elle tutulup gözle görülen bir temsili cismi vardır.
Türk Sporunun gelişmesi için seçilen ve görevlendirilen insanların bir an önce harekete geçmeleri gerekir. Sporsal başarıyı yakalamış ülkelerin sistemleri kopya edilebilir; Yeni sistemler geliştirilebilir. Ama bu güzel ülke ve potansiyel yetenek olduğunu düşündüğüm gençlerimiz, daha fazla sistemsizliğin sistem olarak uygulanan işleyişe mahkum edilmemelidir.

    Türkiye'de sporunun gelişimi adına yapılması gerekenleri, detaya girmeden anlatmak isterim. 

1) Ilkokullarda beden eğitimi derslerine branş öğretmenleri girmelidir. İngilizce, din kültürü ve müzik gibi derslere branş öğretmenleri giriyor. Çünkü beden eğitimi dersi eşittir boş ders algısı var.

2) Beden eğitimi dersleri haftada en az 4 ders olmalı. Fiziksel aktivitenin ve egzersizin beyin gelişimine olan etkilerini bilmekteyiz.

3) Ilkokullarda yetenek seçimi taramaları yapılmalıdır.

4) Her okula spor salonu yapılmalı, pek çok branşın uygulaması için, sportif malzemeler temin edilmeli. Öğrencilerin gelişim raporları tutulmalı.

5) Dernekler kanunundan bağımsız olarak, Okul Spor kulüpleri kurulmalı. Hatta yerel okul Spor kulüpleri federasyonu kurulmalı. Bu kulüp ve yerel federasyonlar, ülke federasyonlarına bağlı olmalı. Federasyonlarda bu okul kulüplerinin delegeleri olmalı. Spor bakanlığı da bu yapıları denetlemeli. 

6) Spor liseleri gibi spor ortaokulları açılmalıdır. Sporcu öğrencilere liselere girişte ek puan avantajı sağlanmalıdır.

7) Başarılı öğrenci sporculara okul yönetiminin  veya federasyonun maddi teşviki olmalı. Ve bu teşvikler belirgin ve standart olmalı. Öğrenci sporcular gibi öğrenenler de ödüllendirilmeli.

8) Öğrenci sporculara bir başarı kriteri getirilmelidir. Okul devamsızlığı öğrenci sporcuların gelişimini engellememelidir.

9) ilk ve orta dereceli okullarda beden eğitimi öğretmenlerinin yanında branş antrenörlerinin de atanması gerekmektedir. Özellikle atletizm ve jimnastik antrenörlerinin.

10) Üniversitelerin riyakat esas alınarak, gelişime açık, donanımlı ve rüşdünü ispat etmiş akademisyenlerce kadrolaşması gerekmektedir.                                                                                         

11) B.E.S.Y.O. larda bilimsel yetenek seçimi kılavuzu hazırlanmalı ve zorunlu ders haline getirilip antrenör adaylarına okutulmalıdır. Hatta yetenek seçiminin yan dal veya seçmeli uzmanlık dalı haline getirilmesi gerekmektedir.                                                                                                  

12) Yurt dışından başarılı akademisyenler, antrenörler getirtilip, antrenör ve spor adamlarımıza  egitim seminerleri verilmesi sağlanmalıdır.                                                                                                                                           

13) Antrenörlüğünün ek iş olarak yapılmaması gerekmektedir. Antrenörlüğün bir hobi değil bir meslek olarak görülmesi gerekmektedir. Antrenörlerin ücretleri kat'iyen gözden geçirilmelidir.

14) Beden eğitimi derslerinin müfredatının değişmesi gerekmektedir. 

15)  Spor kulüplerinin sayıları acilen arttırılmalı. Bölgesel lig yapılanmasına gidilmelidir. Yöresel müsabakalar arttırılıp sporunun her il ve ilçeye girişi teşvik edilmelidir. Katılımlar arttırılmalı ve daha çok sporcu adayına ulaşılması gerekmektedir.        

                                              
16) Tarım, tıp, endüstri, eğitim alanlarında düşünüldüğü gibi, spor için pilot bölge uygulamasına geçilmelidir. Kamp eğitim merkezleri, sporcu sağlığı araştırma merkezleri, laboratuvar deney merkezleri, profesyonel sporcu performans ölçme ve değerlendirme merkezleri, genetik araştırma (DNA profilleri) merkezleri gibi, daha birçok merkezler ve birimler kurulmalıdır.    

17) Sporun özelden genele yayılması sağlanmalıdır. Büyük-küçük demeden herkese spor sevgisi aşılanmalıdır. Böylelikle küçük çocukların önlerinde, rol model alacağı ebeveynler oluşturulmuş olacaktır.

18) Spora devletin ve özel sektörün desteği artmalıdır. İnsanların danışarak (antrenör) ücretsiz spor yapabileceği tesisler yapılmalıdır.                                                                                            

19) Aileler spor eğitiminin bir parçası olmalıdır. Kesinlikle bilinçlendirilmeli. Ailelere, sporun para ve statü kazandıran bir meslek olduğu fikri anlatılmalıdır.

Çocuk Gelişimi ve Psikomotor Gelişim Uzmanı İsa ÖZBİLİR

Kaynak: Vakıf Rize Dergisi ( Rize kültür ve sosyal yardımlaşma vakfı yayınıdır.) 2012