Öncelikle şunu belirtmek isterim: Yaklaşık olarak 24 ve 36 aylar arasında başlayan bu süreç, doğal bir süreçtir. Pek çok aile bu süreci sağlıklı yürüten emekten şikayetçi. Her çocuk gelişim dönemleri itibariyle bu süreci yaşar. Çocuklarına bu süreçte pedagojik yaklaşmasını bilemeyen ve bu konuda bilgi eksikliği olan aileler hiçte az değil. Çocuğunuzu inatçı yada aksi diye sıfatlardırmadan önce biraz empati kurup düşünmeniz iki taraf içinde daha sağlıklı olacaktır. Yani: Zor olan bu sürece, yanlış ebeveyn tutumlarıyla yaklaşırsanız, o zaman sendrom ve kaostan söz edebiliriz. Bu süreci çocuk ile inatlasıp kaosa çevirmek de empati kurup sorun yaşamadan aşmak da anne ve babaların elindedir.
Bu dönemde bebeklerde konuşma artar, farkındalık artar, farklı nesnelere ilgi artar, kelime ve cümle yapıları gelişir, anneden bağımsız eylemlere girişir, özgüven tabir-i caizse tavan yapar... Ve pekçok davranışsal değişiklik meydana gelir. 2 yaş sendromunda bu gibi hızlı değişimler olmasının ön önemli nedeni, bebeklikten çocukluğa geçilmesidir. Her çocuklu aile bu durumu yaşayacaktır. Çoğu çocuk bu dönem de ebeveyleri fazlasıyla zorlar. 2 yaş sendromu genelde 18-36 aylar arasındaki dönemde yaşanır.
Bu dönemi yaşayan çocuklarda gözlenen davranışlar;
Asilik, negatif tutum, özerlik, becerilerilerde hızla gelişim, yeni deneyimler yaşama isteği, kendini ayrı bir birey olarak görme, algı artar, anne ile arasındaki mesafe açılır, duygu ve isteklerinin olduğunu farkeder, hayır demeyi ve reddedmeyi öğrenir. Bu değişiklikler çocuğun bireyselleşmesi adına ilk adımdır. Bu dönemi psikolojik açıdan sağlıklı geçilmesi fevkalade önemlidir.
Ebeveynler Neler Yapmalıdır ?
Ebeveynler konumlarını kaybetmemeli ve çocuklarıyla güç mücadelesi içine girmemeli;
Çatışmadan uzak durulmalı ve uzlaşmacı bir yol izlenmeli;
Çocuğun yaşadığı durumun inatlaşma olmadığı bilinmeli;
Çocuğunuzu en iyi siz tanıdığınız için, olumsuz bir durum oluşmadan önleyici stratejiler grliştirin;
Güçlü ve kendinizden emin olun Örneğin: Çocukla beraber sizin ağlamanız veya isteklerini ağlayarak yaptırma, çocuğun gözünde sizin otoritenizin olmadığı algısı yaratır;
Herzaman soğukkanlı olun;
Kendinizin güvenilir, çocuğunuzun ise güvende olduğunu hissettirin;
Çocuğunuza seçim yapma hakkı ve gerekli zamanı verin;
Olumlu davranışları (duruma göre, her zaman değil) ödüllendirin;
Çok elzem olmadığı sürece müdahale etmeyin;
Anne ve baba ortak dil kullanmalıdır;
Empati kurun ve kararlı-tutarlı-sabırlı olun.
Çocuk Gelişimi-Eğitimi ve Psikomotor Gelişim Uzmanı İsa ÖZBILIR
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder